قوانین

قانون گذرنامه

(نکاتی درباره قانون گذرنامه)

پاسپورت یا  گذرنامه، مدرک رسمی شناسایی شما است که براساس قانون گذرنامه در کشورهای دیگر اعتبار دارد و همه کشورها برای شهروندانشان آن را صادر می کند. گذرنامه یا پاسپورت هم برای نشان دادن تابعیت شما به کار می رود و هم اینکه حکم لازم (ویزا یا روادید) برای ورود به کشورهای دیگر در پاسپورت یا همان گذرنامه می خورد.

طبق قانون گذرنامه، همه پاسپورت ها معمولا دارای اعتبار 5  ساله است. اما چرا باید پاسپورت اعتبار داشته باشد و چرا مثلا شبیه شناسنامه چیزی برای تمام عمر نیست؟ دلایل مختلفی برای این موضوع وجود دارد:

  1. اولین دلیل اینکه عکس روی پاسپورت باید شبیه حال شما باشد و در گذر زمان به خاطر تغییر چهره باید عکس روی پاسپورت نیز تغییر کند.
  2. دلیل دوم این است که ممکن است زمانی که کودک هستید پاسپورتتان روی گذرنامه مادر یا پدرتان وجود داشته باشد و زمانی بخواهید پاسپورت خودتان را داشته باشید. یا اینکه وضعیت تاهل شما تغییر کرده باشد که باید روی پاسپورت ذکر شود و مسائلی این چنینی که باید به خاطر آن پاسپورتتان تعویض شود.
  3. سومین دلیل را می توان به صفحات داخل پاسپورت نسبت داد. زمانی که شما سفر خارجی می روید چه ویزا بخواهد و چه نه، صفحاتی از گذرنامه شما به خاطر خوردن مهر خروج و ورود و همچنین ویزا استفاده می شود. خب به مرور صفحات تمام خواهند شد و شما نیاز دارید که پاسپورت جدید داشته باشید. به جز سه مورد بالا، دلایل دیگری نیز شامل اعتبار داشتن پاسپورت می شوند که به نظر ما همین دلایل بالا برای این مطلب کافی است.

حال شما می توانید در App شهرداد تمام قوانین مربوط به گذرنامه یا همان پاسپورت شهروندی ایران را مطالعه نمایید.

قانون گذرنامه (مصوب ۱۰/۱۲/۱۳۵۱ با اصلاحات و الحاقات بعدی)

فصل اول – کلیات

ماده ۱ –قانون گذرنامه: گذرنامه سندی است که از طرف مأموران صلاحیتدار دولت شاهنشاهی مذکور در این قانون برای مسافرت اتباع ایران به خارج و یا اقامت در خارج و یا مسافرت از خارج به ایران داده می شود.

ماده ۲ –قانون گذرنامه: اتباع ایران برای خروج از کشور و یا اقامت در خارج و یا مسافرت از خارج به ایران باید تحصیل گذرنامه نمایند . صدور گذرنامه منوط به ارائه اسنادی است که هویت و تابعیت ایرانی تقاضاکننده را ثابت نماید . اسناد مزبور به موجب آیین نامه اجرایی این قانون تعیین خواهد شد.

ماده ۳ –قانون گذرنامه: خروج از کشور بدون ارائه گذرنامه یا مدارک مسافرت مذکور در این قانون ممنوع است.

ماده ۴ -قانون گذرنامه: (منسوخه ۲۲/۰۸/۱۳۹۰) ورود به کشور و یا خروج از آن فقط از نقاطی که بنا به پیشنهاد وزارت کشور و تصویب هیأت وزیران تعیین و آگهی خواهد شد مجاز است.

ماده ۵ –قانون گذرنامه: بازرسی گذرنامه و مدارک مسافرت و رسیدگی به آنها در مرز با شهربانی کل کشور و در نقاطی که شهربانی نباشد به عهده ژاندارمری کل کشور است.

مأموران مربوطه مکلف اند از ورود افرادی که فاقد گذرنامه یا مدارک لازم برای ورود به ایران باشند جلوگیری نمایند.

تبصره ـ (اصلاحی ۰۵/۱۰/۱۳۵۸) در مواردی که افرادی فاقد گذرنامه و یا مدارک مسافرت برای مراجعه به ایران باشند در صورتی که تابعیت ایرانی و یا ایرانی آنان محرز شود با رعایت ماده ۲۰ این قانون مکلفند برگ بازگشت به ایران را از مأموریتهای سیاسی یا کنسولی جمهوری اسلامی ایران در خارج دریافت نمایند . ضوابط تشخیص و ایرانی بودن این قبیل اشخاص بموجب آئین نامه اجرائی این قانون تعیین خواهد شد.

ماده ۶ – برگ مسافرت موضوع ماده ۹ و همچنین برگ بازگشت موضوع ماده ۲۰ و پروانه های گذر موضوع مواد ۲۹ و ۳۰ از نظر این قانون در حکم گذرنامه است.

فصل دوم – انواع گذرنامه

ماده ۷ – گذرنامه بر سه قسم است:

  1. گذرنامه سیاسی.
  2. گذرنامه خدمت ( اعم از فردی یا جمعی ).
  3. گذرنامه عادی ( اعم از فردی یا جمعی ).

تبصره – مشخصات انواع گذرنامه از لحاظ رنگ و شکل و قطع و تعداد اوراق و نظایر آن و همچنین سازمان تهیه کننده آنها به موجب آیین نامه اجرایی این قانون تعیین می گردد.

ماده ۸ –قانون گذرنامه: از تاریخ تصویب این قانون گذرنامه های تحصیلی به تدریج به گذرنامه های عادی تبدیل خواهد شد.

ماده ۹ –قانون گذرنامه: وزارت امور خارجه می تواند در موارد لزوم با موافقت وزیر امور خارجه برای کسانی که به مأموریتهای خاص اعزام می شوند به جای گذرنامه برگ مسافرت انفرادی و یا دسته جمعی صادر نماید . مشخصات برگهای مذکور در آیین نامه اجرایی این قانون تعیین خواهد شد.

فصل سوم – گذرنامه های سیاسی و خدمت

ماده ۱۰ -قانون گذرنامه: (اصلاحی ۲۰/۰۲/۱۳۷۷) برای شخصیتهای زیر گذرنامه سیاسی صادر می شود:

  1. رهبر
  2. رئیس جمهور.

رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام، رییس مجلس شورای اسلامی، رییس قوه قضائیه، معاون اول  رئیس جمهور، اعضای شورای نگهبان، تولیت آستان قدس رضوی، وزراء دولت جمهوری اسلامی ایران و معاونان رئیس جمهور.

نمایندگان مجلس شورای اسلامی، اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام، اعضای شورای عالی امنیت ملی، نمایندگان مجلس خبرگان رهبری و اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی.

رئیس  دیوانعالی  کشور، دادستان کل کشور، رییس دیوان عدالت اداری، رئیس و دادستان دیوان محاسبات، معاونان رئیس قوه قضائیه، رییس سازمان بازرسی کل کشور، رئیس دفتر مقام معظم رهبری، رییس  کل بانک مرکزی و رییس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران.

معاونان نخست وزیر با موافقت نخست وزیر، معاونان وزراء با موافقت وزیر مربوطه، استانداران و شهردار مرکز با موافقت وزیر کشور و سرپرست بنیاد شهید و رئیس جمعیت هلال احمر.

نمایندگان مستقیم مقام معظم رهبری با معرفی رییس دفتر ایشان، نمایندگان ویژه  رئیس جمهور یا معاون اول ایشان به معرفی دفتر ایشان، نمایندگان ویژه هیأت وزیران جهت ماموریتهای خاص به معرفی دفتر هیأت دولت و روسای دفاتر روسای قوای سه گانه و مجمع تشخیص مصلحت نظام.

روسای بنیاد مستضعفان و جانبازان، سازمان تبلیغات اسلامی، بنیاد شهید انقلاب اسلامی، جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران، کمیته ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران و استانداران کشور و شهردار تهران.

رؤسای جمهور سابق، نخست وزیران سابق، معاونان اول سابق رئیس جمهور، رؤسای سابق مجلس شورای اسلامی، رؤسای سابق قوه قضائیه، اعضای سابق شورای عالی قضایی با معرفی بالاترین مقام دستگاه مربوطه.

مشاوران مقام معظم رهبری و معاونان دفتر معظم له با معرفی رییس دفتر ایشان، معاونان و مشاوران رییس جمهوری، معاونان معاون اول رئیس جمهور، دبیر شورایعالی امنیت ملی و روسا و دبیران کمیته های شورای مزبور، معاونان وزراء، رؤسای دفاتر تخصصی تحت سرپرستی بلافصل رئیس جمهور.    شخصیتهای عالی مقام علمی، دینی، فرهنگی و رؤسای فرهنگستانها با موافقت رئیس جمهور.

رؤسای دیوان عالی کشور، دادستان کل کشور و سایر مقامات مندرج در جزء ۵ و اعضای شورای عالی قضایی، وزراء و نمایندگان مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان و معاونان ریاست جمهوری و رییس قوه قضائیه که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی عهده دار مناصب فوق بوده اند و رؤسای سابق نمایندگی های سیاسی و کنسولی و بین المللی جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور با معرفی بالاترین مقام دستگاه مربوطه.

سفرا، مدیران کل و معاونان آنان و رؤسای ادارات وزارت امور خارجه، ماموران ثابت سیاسی و کنسولی.

ماموران رمز و مخابرات و کسانی که به نمایندگی از دولت جمهوری اسلامی ایران مقامی را در مؤسسات و نهادهای بین المللی عهده دار می شوند، پیک های سیاسی و کسانی که به ماموریت موقت سیاسی و کنسولی اعزام می شوند با موافقت وزیر امور خارجه.

رئیس، معاونان و مدیران کل منطقه ای سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، رایزنان و وابستگان فرهنگی که در پوشش کادر وزارت امور خارجه به خارج از کشور اعزام می شوند.

مدیران کل مدارس خارج از کشور و دفتر همکاری های علمی و بین المللی و سرپرستی های مدارس خارج از کشور به پیشنهاد وزیر آموزش و پرورش.

در غیر از موارد یاد شده در بالا برای انجام  مأموریتهای خاص سیاسی حسب ضرورت، با تشخیص وزیر امور خارجه.

تبصره ۱- (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۶۲) همسران مشمولین بندهای ۱ و ۲ و ۳ این ماده می توانند از گذرنامه سیاسی جداگانه استفاده نمایند.

تبصره ۲- (الحاقی ۳۱/۰۳/۱۳۶۲) نام همسران افراد موصوف در بندهای ۴ تا ۱۴ این ماده در صورتیکه همراه دارنده گذرنامه باشند به تقاضای دارنده گذرنامه در گذرنامه سیاسی ثبت و از همان گذرنامه استفاده خواهند نمود و تفکیک گذرنامه و صدور گذرنامه سیاسی جهت آنان با موافقت وزیر امور خارجه امکان پذیر خواهد بود.

تبصره ۳- (اصلاحی ۲۰/۰۲/۱۳۷۷) نام فرزندان ذکور کمتر از (۱۸) سال مشمولین این ماده و فرزندان اناث آنان تا هنگام ازدواج در صورتی که همراه دارنده گذرنامه باشند، به تقاضای دارنده در گذرنامه سیاسی ثبت و از همان گذرنامه استفاده خواهند نمود و در صورت نیاز به تفکیک پس از استعلام از وزارت امور خارجه و درصورت موافقت طبق مقررات این قانون برای آنها گذرنامه خدمت یا عادی صادر خواهد شد.

تبصره ۴- (الحاقی ۲۰/۰۲/۱۳۷۷) هم طرازان مقامات مندرج در این ماده (بر طبق قانون نظام هماهنگ پرداخت) اعم از شاغل و سابق با معرفی بالاترین مقام دستگاه مربوطه از گذرنامه سیاسی استفاده خواهند نمود.

ماده ۱۱-قانون گذرنامه: (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۶۲) برای اشخاص زیر گذرنامه خدمت صادر می گردد.

اشخاصی که بعنوان همراه با رهبر یا یکی از اعضای شورای رهبری به خارج از کشور مسافرت می نمایند.

اشخاصی که به عنوان همراه در ارتباط با ماموریت با ریاست جمهور یا معاون اول رییس جمهور به خارج از کشور مسافرت می نمایند با معرفی مقام مربوط.

اشخاصی که به موجب تصویب نامه هیأت وزیران برای انجام مأموریت  به خارج از کشور اعزام می شوند با معرفی دفتر هیأت دولت.

کارمندان وزارتخانه ها و سازمانها و ارگانهای وابسته به دولت و ارگانهای نظامی که به خارج از کشور اعزام می گردند با معرفی وزیر مربوطه و ذکر علت مأموریت. مأموران اداری و فنی وزارت امور خارجه و همسران آنها با موافقت وزیر امور خارجه.

تبصره ۱- (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۶۲) نام همسر و فرزندان کمتر از ۱۸ سال مشمولین این ماده در صورتی که همراه دارنده گذرنامه باشند به تقاضای دارنده گذرنامه خدمت در همان گذرنامه ثبت می شود.

تبصره ۲- (الحاقی ۳۱/۰۳/۱۳۶۲) نمایندگیهای جمهوری اسلامی ایران در خارج نمیتوانند برای همسر و فرزندان همراه، گذرنامه خدمت جداگانه صادر نمایند ولی در صورت نیاز به تفکیک پس از استعلام از وزارت امور خارجه و در صورت موافقت طبق مقررات این قانون برای آنها گذرنامه عادی صادر خواهد شد.

ماده ۱۲-قانون گذرنامه: (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۶۲) صدور گذرنامه سیاسی و خدمت به عهده وزارت امور خارجه است.

ماده ۱۳-قانون گذرنامه: (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۶۲) مدت اعتبار گذرنامه سیاسی و خدمت یکسال است مگر در مورد مأموران  ثابت دولت در نمایندگیهای جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور که اعتبار گذرنامه تا خاتمه مدت مأموریت آنان خواهد بود.

تبصره ۱- (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۶۲) تمدید مدت گذرنامه های سیاسی و خدمت طبق مقررات این قانون با موافقت وزارت امور خارجه در مرکز توسط اداره گذرنامه و روادید و در خارج از کشور توسط نمایندگیهای جمهوری اسلامی ایران انجام خواهد شد.

تبصره ۲- (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۶۲) کلیه دارندگان گذرنامه های سیاسی و خدمت در موقع ورود به کشور باید گذرنامه خود را به وزارت امور خارجه تحویل دهند.

فصل چهارم – گذرنامه عادی

ماده ۱۴ –قانون گذرنامه: صدور گذرنامه عادی در ایران به عهده شهربانی کل کشور و در خارج از ایران با مأمورین کنسولی کشور شاهنشاهی یا مأموران سیاسی عهده دار امور کنسولی خواهد بود. مقررات مربوط به ترتیب صدور و تمدید و تجدید و اصلاح گذرنامه به موجب آیین نامه اجرایی این قانون تعیین خواهد شد.

ماده ۱۵ –قانون گذرنامه: محصلینی که برای تحصیل عازم خارج از کشور می باشند با رعایت قانون وظیفه عمومی در مورد تحصیلات غیر دانشگاهی از طرف وزارت آموزش و پرورش و در مورد تحصیلات دانشگاهی از طرف وزارت علوم و آموزش عالی به شهربانی کل کشور معرفی می شوند.

شغل آنها در گذرنامه محصل ذکر می گردد و از پرداخت کلیه وجوه مربوط به صدور گذرنامه معاف می باشند. این معافیت شامل محصلینی که گذرنامه تحصیلی آنان تدریجاً به گذرنامه عادی تبدیل خواهد شد نیز می باشد. محصلینی که گذرنامه تحصیلی آنان به گذرنامه عادی تبدیل می شود از مقررات معافیت تحصیلی احضار به خدمت زیر پرچم استفاده خواهند کرد.

ماده ۱۶-قانون گذرنامه: (اصلاحی ۰۳/۰۸/۱۳۶۲) باشخاص زیر هیچ نوع گذرنامه برای خروج از کشور داده نمی شود:

  1. کسانیکه بموجب اعلام کتبی مقامات قضائی حق خروج از کشور را ندارند .
  2. کسانیکه در خارج از ایران بسبب تکدی و یا ولگردی و یا ارتکاب سرقت و کلاهبرداری و یا به هر عنوان دیگر دارای سوء شهرت باشند.
  3. کسانیکه مسافرت آنها به خارج کشور به تشخیص مقامات قضائی مخالف مصالح جمهوری اسلامی ایران باشد.

تبصره ۱- (اصلاحی ۰۳/۰۸/۱۳۶۲) رسیدگی و تشخیص افراد مذکور در بند ۲ این ماده واحده بعهده کمیسیونی مرکب از نمایندگان:

  • وزارت امور خارجه.
  • وزارت دادگستری
  • وزارت کشور
  • شهربانی جمهوری اسلامی.
  • وزارت اطلاعات که بدعوت وزارت کشور تشکیل خواهد شد می باشد.

تبصره ۲- (اصلاحی ۰۳/۰۸/۱۳۶۲) از تاریخ ۱۳۶۲/۰۸/۰۳ ، ماده ۱۶ قانون گذرنامه مصوب ۱۳۵۱ و تبصره و بندهای آن و همچنین لایحه قانونی اصلاح ماده ۱۶ قانون گذرنامه مصوب ۱۳۵۸/۱۲/۴ شورای انقلاب نسخ می شود.

ماده ۱۷-قانون گذرنامه: دولت می تواند از صدور گذرنامه و خروج بدهکاران قطعی مالیاتی و اجرای دادگستری و ثبت اسناد و متخلفین از انجام تعهدات ارزی طبق ضوابط و مقرراتی که در آیین نامه تعیین می شود جلوگیری نماید.

ماده ۱۸–قانون گذرنامه: برای اشخاص زیر با رعایت شرایط مندرج در این ماده گذرنامه صادر می شود:اشخاصی که کمتر از هجده سال تمام دارند و کسانی که تحت ولایت و یا قیمومت می باشند با اجازه کتبی ولیّ یا قیّم آنان.

مشمولین وظیفه عمومی با اجازه کتبی اداره وظیفه عمومی.

زنان شوهردار ولو کمتر از ۱۸ سال تمام با موافقت کتبی شوهر و در موارد اضطراری اجازه دادستان شهرستان محل درخواست گذرنامه که مکلف است نظر خود را اعم از قبول درخواست یا رد آن حداکثر ظرف سه روز اعلام دارد کافی است . زنانی که با شوهر خود مقیم خارج هستند و زنانی که شوهر خارجی اختیار کرده و به تابعیت ایرانی باقی مانده اند از شرط این بند مستثنی می باشند.

ماده ۱۹ –قانون گذرنامه: در صورتی که موانع صدور گذرنامه بعد از صدور آن حادث شود یا کسانی که به موجب ماده ۱۸ صدور گذرنامه موکول به اجازه آنان است از اجازه خود عدول کنند از خروج دارنده گذرنامه جلوگیری و گذرنامه تا رفع مانع ضبط خواهد شد.

ماده ۲۰-قانون گذرنامه: به ایرانیانی که به کشور مراجعت می کنند و فاقد گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه باشند و یا اینکه مدت اعتبار آن اسناد منقضی شده باشد به شرط آنکه تابعیت ایرانی آنها مسلم باشد برگ بازگشت که فقط برای بازگشت به ایران معتبر است داده می شود.

تبصره – برگ بازگشت از طرف مقامات سیاسی و کنسولی شاهنشاهی در خارج از کشور به طور رایگان صادر می شود و در مرز از دارنده آن اخذ می گردد.

فصل پنجم – همراهان

ماده ۲۱ –قانون گذرنامه: نام اطفال کمتر از ۱۸ سال تمام که همراه هر یک از والدین یا جد یا جده پدری یا مادری یا زن پدر یا شوهر مادر و یا خواهر و برادر خود مسافرت می نمایند در صورت درخواست ولی یا قیم آنها بر حسب مورد در گذرنامه اشخاص مذکور ثبت خواهد گردید.

ماده ۲۲ –قانون گذرنامه: نام نوزادانی که از زنان ایرانی مقیم خارج هنگام توقف مادر در ایران متولد می شوند در گذرنامه مادر ثبت می شود و در این مورد نیازی به جلب موافقت پدر نیست و همچنین در مواردی که در خارج از ایران شوهر ایرانی در کشور محل تولد نوزاد حاضر نباشد.

تبصره – اطفال موضوع بند ۴ ماده ۹۷۶ و موضوع ماده ۹۷۸ قانون مدنی مادام که تحت ولایت یا حضانت پدر یا مادر خود هستند می توانند به معیت والدین خود با گذرنامه خارجی آنان به خارج از کشور مسافرت نمایند.

ماده ۲۳ –قانون گذرنامه: برای یک خانواده که با هم مسافرت می کنند در صورت تقاضا یک گذرنامه صادر می شود و نام زن و اولاد کمتر از ۱۸ سال در آن ثبت خواهد شد . هیچ یک از همراهان مستقلاً حق استفاده از گذرنامه را ندارد و در صورتی که بخواهد از دارنده گذرنامه جدا شود باید گذرنامه جداگانه تحصیل نماید.

فصل ششم – اعتبار گذرنامه عادی

ماده ۲۴ – گذرنامه برای مسافرت به کلیه کشورها اعتبار دارد مگر به کشورهایی که دولت در موارد مقتضی مسافرت اتباع ایران را به آن کشورها ممنوع و یا محدود نموده باشد . در صورتی که بعد از صدور گذرنامه محدودیتی مقرر شود وجوه پرداختی کسانی که از مسافرت محروم شوند به آنها مسترد می گردد . نحوه اجرای مفاد این ماده ضمن آیین نامه اجرایی این قانون معین خواهد شد.

ماده ۲۵ – (اصلاحی ۰۳/۰۷/۱۳۷۳) مدت اعتبار گذرنامه جدید از تاریخ صدور پنج سال است و فقط برای مدت پنج سال دیگر قابل تمدید می باشد.

تبصره – (الحاقی ۰۳/۰۷/۱۳۷۳) گذرنامه هایی که تا تاریخ تصویب این قانون سه سال آنها خاتمه نیافته تا پایان مدت مذکور ، معتبر خواهند بود.

ماده ۲۶ – (منسوخه ۰۳/۰۷/۱۳۷۳) گذرنامه هایی که تا تاریخ تصویب این قانون وسیله مقامات صلاحیتدار صادر گردیده و مدت پنج ساله آنها خاتمه نیافته است تا خاتمه مدت معتبر است.

ماده ۲۷ – در صورتی که گذرنامه غیر قابل استفاده و یا مفقود شود پس از رسیدگی لازم که نحوه آن در آیین نامه تعیین خواهد شد گذرنامه دیگری با اخذ هزینه های صدور صادر می شود.

هرگاه قابل استفاده نبودن یا مفقود شدن گذرنامه ناشی از عمل متصدیان مسئول باشد برای بقیه مدت اعتبار گذرنامه جدید بدون دریافت هزینه های صدور صادر خواهد شد.

فصل هفتم – گذرنامه جمعی

ماده ۲۸ – گذرنامه جمعی اعم از خدمت یا عادی فقط در ایران و برای گروه های زیر صادر می شود:

این نوع گذرنامه ها به نام رئیس گروه صادر و نام و مشخصات همراهان در برگ ضمیمه آن درج خواهد گردید:

افسران – درجه داران – افراد و به طور کلی کارکنان مشمول قانون استخدام نیروهای مسلح شاهنشاهی که به طور جمعی و به منظور انجام مأموریت عازم خارج از کشور باشند.

  • گروههای ورزشی که به منظور انجام مسابقات عازم خارج هستند به معرفی سازمان تربیت بدنی ایران.
  • گروههای پیشاهنگی به معرفی سازمان پیشاهنگی ایران.
  • دانشجویان و دانش آموزان و معلمان و استادان که برای مطالعات آموزشی و فرهنگی به معرفی وزارتخانه های مربوط به خارج می روند.
  • گروههای هنری که توسط وزارت فرهنگ و هنر یا وزارت اطلاعات معرفی می شوند.
  • گروههای معرفی شده از طرف سازمانهای دولتی و یا وابسته به دولت و یا جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران.
  • گروههای کارگری برای کارآموزی  یا کسب مهارت فنی با تأئید و معرفی وزارت کار و امور اجتماعی.

تبصره ۱ – هر یک از اعضای گروه های فوق که هنگام مسافرت از گروه خود جدا شود باید گذرنامه جداگانه تحصیل نماید.

تبصره ۲ – حداقل تعداد افرادی که می توانند از گذرنامه جمعی استفاده نمایند پنج نفر و حداکثر چهل نفر خواهد بود.

تبصره ۳ – صدور گذرنامه جمعی در صورتی که به منظور انجام مأموریتی  به  خرج سازمانهای دولتی یا جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران باشد مجانی است در غیر این صورت علاوه بر هزینه صدور یک گذرنامه از هر نفر ده درصد هزینه صدور اخذ خواهد شد.

تبصره ۴ – اعتبار گذرنامه جمعی یک سال است و در صورت موافقت سازمان مربوط حداکثر یک سال دیگر تمدید می شود.

فصل هشتم – پروانه گذر

ماده ۲۹ – در موارد زیر به پیشنهاد وزارت کشور و تصویب هیأت وزیران به جای گذرنامه پروانه گذر صادر می شود:

  1. برای تشرف به مکه معظمه و عتبات مقدسه.
  2. برای کارکنان وسائط نقلیه آبی و هوایی و زمینی.
  3. برای رفت و آمد اتباع دولت شاهنشاهی که در نقاط مرزی کشور و نقاط واقع در سواحل و جزایر خلیج فارس و دریای عمان ( دریای مکران ) سکونت دارند به مناطق مرزی مجاور و نواحی جنوبی خلیج فارس.

تبصره ۱ – مشخصات و ترتیب صدور و مدت اعتبار و مرجع صدور پروانه های گذر مذکور در این ماده و هزینه صدور آنها به موجب آیین نامه اجرایی این قانون تعیین خواهد شد.

تبصره ۲ – حدود مناطق مرزی و سواحل و همچنین نقاط مرزی مجاور و نواحی جنوبی خلیج فارس به پیشنهاد وزارت کشور و تصویب هیأت وزیران تعیین خواهد شد.

ماده ۳۰ – شهربانی کل کشور بر حسب اعلام وزارت امور خارجه به کسانی که ترک تابعیت ایران را نموده اند پروانه گذر خواهد داد و این پروانه فقط برای خروج از ایران معتبر است.

فصل نهم – برگ گذر بیگانگان

ماده ۳۱ – شهربانی کل کشور می تواند با موافقت سازمان اطلاعات و امنیت کشور و تأیید وزارت امور خارجه برای بیگانگان بدون تابعیت یا خارجیانی که به جهاتی قادر به تحصیل گذرنامه از کشور متبوع خود نیستند برگ گذر بیگانگان صادر نماید . این برگ دلیل تابعیت ایرانی دارنده یا همراهان او محسوب نمی شود.

تبصره ۱ – مشخصات برگ گذر بیگانگان از لحاظ رنگ و شکل و قطع و غیره به موجب آیین نامه اجرایی این قانون تعیین خواهد شد.

تبصره ۲ – نام فرزندان کمتر از ۱۸ سال این قبیل افراد در برگ گذر والدین همچنین نام زن در برگ گذر شوهر به شرط آنکه واجد شرایط مذکور در این ماده باشند ثبت می شود و استفاده جداگانه از این برگ به وسیله همراهان ممنوع است.

ماده ۳۲ – مدت اعتبار برگ گذر بیگانگان برای مراجعت به ایران از تاریخ صدور یک سال است و دارنده آن برای هربار خروج از کشور باید تحصیل اجازه نماید.

فصل دهم – آیین نامه های اجرایی

ماده ۳۳ -قانون گذرنامه:  (اصلاحی ۲۳/۰۳/۱۳۸۰) آیین نامه های مربوط به وجوهی که از متقاضیان گذرنامه و یا اسناد در حکم گذرنامه و یا برگ گذر بیگانگان طبق مقررات باید دریافت شود و سایر آیین نامه های اجرایی این قانون توسط وزارتخانه های امور خارجه ، کشور و دادگستری تهیه و پس از تصویب هیأت وزیران به موقع اجرا گذارده خواهد شد و تا تصویب آیین نامه های مزبور مقررات فعلی قابل اجرا است.

تبصره -(منسوخه ۲۳/۰۳/۱۳۸۰) در صورتی که تغییراتی در آیین نامه های مصوب ضرورت پیدا کند به تصویب کمیسیونهای مربوط مجلسین خواهد رسید.

فصل یازدهم – مجازات‌ها

 

ماده ۳۴ -قانون گذرنامه:  (اصلاحی ۱۴/۰۷/۱۳۶۷) هر ایرانی که بدون گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه از کشور خارج شود ، به حبس از ۱ تا ۲ سال یا پرداخت جزای نقدی از یکصد هزار تا پانصد هزار ریال محکوم خواهد شد.

ماده ۳۵ -قانون گذرنامه: (اصلاحی ۱۴/۰۷/۱۳۶۷) هر ایرانی که از نقاط غیر مجاز وارد کشور شده یا از کشور خارج شود به ۲ ماه تا یک سال حبس و یا جریمه نقدی از یکصد هزار ریال تا پانصد هزار ریال محکوم می گردد.

ماده ۳۵ مکرر -(الحاقی ۱۴/۰۷/۱۳۶۷) هر ایرانی که بدون داشتن گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه بخواهد از مرز غیر مجاز خارج شود و به هنگام عبور دستگیر گردد، به یک ماه تا یک سال حبس یا پنجاه هزار ریال تا سیصد هزار ریال جزای نقدی محکوم خواهد شد و چنانچه مرتکب دارای گذرنامه و یا اسناد در حکم گذرنامه باشد، به حبس از یک ماه تا شش ماه یا جزای نقدی از پنجاه هزار ریال تا دویست هزار ریال محکوم خواهد شد.

تبصره -(الحاقی ۱۴/۰۷/۱۳۶۷) کسانی که به تبع اغنام و احشام با سوء نیت مرتکب عبور غیر مجاز از مرز شده باشند، به مجازات فوق محکوم میگردند و صاحب اغنام و احشام که عبور از مرز با علم و اطلاع یا دستور او بوده، برای مدت پنج سال از سکونت در نوار مرزی محروم می شود.

ماده۳۶ـ (اصلاحی ۲۳/۰۸/۱۳۹۰) هر ایرانی که بر خلاف ماده ( ۲۴ ) این قانون عمل نماید ، به حبس از دو سال تا پنج سال و محرومیت از داشتن گذرنامه از سه سال تا پنج سال محکوم می گردد .

ماده ۳۷ – هر کس برای دریافت گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه به نام خود یا نام دیگری اسناد و مدارک خلاف واقع یا متعلق به غیر را عالماً عامداً به مراجع مربوط تسلیم نماید به حبس تأدیبی از دو ماه تا شش ماه محکوم می شود و در صورتی که عمل او منجر به صدور گذرنامه شود به حبس تأدیبی از دو ماه تا دو سال محکوم خواهد شد.

ماده ۳۸ – هر کس از گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه متعلق به دیگری برای ورود به کشور یا خروج از آن استفاده نماید به حبس تأدیبی از دو ماه تا یک سال محکوم می شود.

ماده ۳۹ – هر مستخدم دولت اعم از لشکری و کشوری بدون رعایت قوانین مربوط در اجرای وظیفه خود عالماً عامداً گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه بدهد به حبس تأدیبی از دو ماه تا یک سال محکوم می شود.

ماده ۴۰ – هر مستخدم و مأمور دولت اعم از کشوری و لشکری که برای عبور غیر مجاز اشخاص به خارج از کشور به نحوی از انحاء مساعدت و یا تسهیل وسیله نماید به حبس تأدیبی از ۶ ماه تا دو سال محکوم خواهد شد.

ماده ۴۱ – هر کس برای تحصیل گذرنامه یا اسناد در حکم گذرنامه عالماً و عامداً و به قصد تقلب هر گونه اطلاع مربوط به خود و همراهان را که در صدور گذرنامه مؤثر است برخلاف واقع در پرسشنامه ذکر نماید به شرط استفاده از گذرنامه به حبس تأدیبی از دو ماه تا شش ماه محکوم خواهد شد.

ماده ۴۲ – از تاریخ اجرای این قانون – قانون گذرنامه مصوب سال ۱۳۱۱ و آیین نامه های مربوط به آن و مواد ۱۰۷ و ۱۰۸ قانون جزا و همچنین قوانین مربوط به گذرنامه تحصیلی و سایر قوانینی که با مواد این قانون مغایرت دارد در آن قسمت که مغایر است لغو می گردد.

قانون فوق مشتمل بر چهل و دو ماده و هجده تبصره پس از تصویب مجلس سنا در جلسه روز دوشنبه ۱۳۵۱ . ۳ . ۸ در جلسه روز پنجشنبه دهم اسفند ماه  یک  هزار و سیصد و پنجاه و یک شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

رئیس مجلس شورای ملی – عبدالله ریاضی

ماده واحده – (اصلاحی ۲۹/۰۳/۱۳۸۱) برای صدور گذرنامه جهت رانندگان و کمک رانندگان و میهمانداران ترانزیت علاوه بر مقررات قانون گذرنامه رعایت موارد زیر الزامی است:

ارائه معرفی نامه کتبی از بنگاهها ، مؤسسات و شرکتهای مسافربری یا باربری که از طرف وزارت راه و ترابری فعالیت آنها مجاز شناخته شده است دائر بر اشتغال متقاضی در بنگاه یا مؤسسه و یا شرکتهای مزبور به شغل رانندگی یا کمک رانندگی یا میهمانداری که توسط دفتر اسناد رسمی گواهی امضاء شده باشد.

ارائه تعهدنامه مبنی بر عدم اشتغال به شغل دیگری غیر از رانندگی یا کمک رانندگی یا میهمانداری که توسط دفتر اسناد رسمی گواهی امضاء شده باشد.

ارائه برگ عدم محکومیت مؤثر کیفری.

ارائه برگ عدم اعتیاد به مواد مخدر از وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی.

تبصره ۱ – (اصلاحی ۲۹/۰۳/۱۳۸۱) صدور گذرنامه برای رانندگان یا کمک رانندگان و میهمانداران موضوع این قانون که دارای محکومیت مؤثر کیفری هستند ولی از تاریخ پایان محکومیت ایشان ۲ سال گذشته باشد به شرط معیل بودن با رعایت دیگر موارد فوق مجاز می باشد.

تبصره ۲ – (اصلاحی ۲۹/۰۳/۱۳۸۱) در صورت ثبوت تخلف نسبت به بند ۱ و ۲ این ماده ، در دادگاه صالح راننده و کمک راننده و میهماندار متخلف با رعایت شرایط و امکانات خاطی و دفعات و مراتب جرم و مراتب تأدیب از وعظ و توبیخ و تهدید و درجات تعزیر به مدت پنج الی ده سال از مسافرت به خارج به عنوان راننده و کمک راننده و میهمان دار ترانزیت محروم می شود.

در صورتی که تخلف، مربوط به صدور معرفی نامه خلاف باشد صادرکننده معرفی نامه خلاف از طرف شرکت یا مؤسسه یا بنگاه موضوع بند ۱ این ماده ، با رعایت شرایط و امکانات خاطی و دفعات و مراتب جرم و مراتب تأدیب از وعظ و توبیخ و تهدید به مجازات تعزیری محکوم می شود.

تمام قوانین و مقررات در ایران با اپلیکیشن شهرداد بدانید.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا